¤هر چه سیلی به رویت میزند هیچی نگو، ساکت باش، سکوت کن، رسم درویشی سکوت…

¤ما را به غلط انداختی، جوری وانمود کردی که ما نصیب تو هستیم، بعد فهمیدیم که نصیب تو نبودیم…

¤یعنی جوری نیست که بدهکارش کنی، آخرش هم خودت بدهکار…

¤میبینی میاید و میاید و میاید (آنهایی که وسط راه میبُرند، اینها نصیب شیطان بودند خیال کردند نصیب خدا هستند، آخرش دیدند که نمیکشند و رفتند) حالا برود مهم نیست ولی با چه آشوب هایی…

¤اینهمه کار و کوشش کردم، اینهمه زحمت کشیدم، هیچ عنایتی نکرد (هیچی) اینها را آنهایی حالیشان میشود که سالها در راه آمده اند و آمده اند، بنده های خدا هیچی گیرشان نیامده، منتها زبانشان هم بسته است، هیچی هم نمیگویند، میگویند عیبی ندارد، حداقل خیال هم کنیم که او ما را دوست دارد بس است، بگذار آخرش برویم به جهنم، بگذار با حب او برویم، با عشق او برویم به جهنم و بنده های خدا میمانند در راه و چنان نیست که مرتد بشوند و برگردند، پیمان شکنی بکنند، بیعت شکنی بکنند، خیر، همینجوری میروند، میگویند هر جا میخواهد ببرد میرویم، ولو اینکه در قیامت بگوید تو چکاره ای…